یه نفر اینجا هنوز دوست داره قد بکشه

در افسانه هاي کهن هندوستان آمده است که در روزگاران دور آدميان همه خلق و خو سرشتي خدا گونه داشتند ولي از امکانات
 و تواناييهاي خود خوب استفاده نکردند و کار به جايي رسيد که برهما خداي خدايان تصميم گرفت
 قدرت خدايي را از آنان باز گيرد و آن را در جايي پنهان کند که دست آنها از آن کوتاه باشد.
بدين منظور او در جستجوي مکاني برآمد که مخفي گاه مطمئن و دور از دسترس آدميان باشد.
زماني که برهما با ديگر خدايان مشورت نمود آنها چنين پيشنهاد کردند: بهتر است قدرت بيکران انسانها را در اعماق خاک پنهان کنيم، برهما گفت:
 آنجا جاي مناسبي نيست زيرا آه آنها ژرفاي خاك را خواهند آلويد و دوباره به آن دست پيدا خواهند آرد. پس خدايان گفتند:
 بهتر است نيروي يزداني آدميان را به اعماق اقيانوسها منتقل آنيم تا از دسترس آنها دور باشد.
 اين بار برهما گفت : آنجا نيز مناسب نيست زيرا دير يا زود انسان به عمق درياها
و اقيانوسها رخنه خواهد آرد و گمشده ي خود را خواهد يافت و آن را به روي آب خواهد آورد.
آنگاه خدايان کوچك با يكديگر انجمن آردند و گفتند: ما نمي دانيم اين نيروي عظيم را کجا بايد پنهان آنيم،
 به نظر مي رسد آه در آب و خاك جايي پيدا نمي شود آه آدمي نتواند به آن دست يابد. در اين هنگام برهما گفت:
آري آه با نيروي يزداني آدمي مي آنيم اينست آه ما نيروي آدميان را در اعماق و جود خود او پنهان مي آنيم.
 آنجا بهترين محل براي پنهان آردن اين گنج گرانبهاست و يگانه جايي است آه آدمي هرگز به فكر جستجو و يافتن آن بر نخواهد آمد.
در ادامه ي افسانه هندي چنين آمده است:
 از آن به بعد آدمي سراسر جهان را پيموده است، همه جا را جستجو آرده است، بلنديها را درنورديده است، به اعماق درياها فرو رفته است،
به دورترين نقاط خاك نفوذ آرده است تا چيزي بدست آورد آه در ژرفاي وجود خود او پنهان شده است!